Üşüyoruz Mevsimlerin Girizgahında

Aralığın satır aralarından geçiyoruz

Kelimeler ağır aksak kanıyor Karadeniz’de

İçinden geçtiğimiz cümlelerle

Aşksızlığımız kanıyor

Ve hiç hiçine ölüyor martılar

Sahil boyunca

Bakışlarımdan derin bir “offf” geçip gidiyor…

Gözlerine değdiğinden beri gözlerim

Köpüklü kahve tadında saatler

Takvimler ayaz vuruyor

Üşüyoruz mevsimin girizgâhında

Mevsim papatya mevsimi olmasa da

Seviyor sevmiyor sözcüklerinde

Sızlanıyor kalp kapakçıkların

Biri ağır işliyor…

Hep beyazı çiviliyorum üzerine

Kırmızı güller takarak gülüşlerine

Mor bir yastığa nefesini gömerken

Uzat ellerini bana

Çürüyüp giden ömrümüze

Taze baharlar katalım…

Ne  zaman sabaha uyansam

Hep kapının önünde beliriyorsun yakan gözlerinle

Sabahlar birlikte karşılıyor sözcüklerimizi

“Merhaba ülkemin güzel insanları” diye

Sen merhamet ellerinle şifa dağıtıyorsun

Ben vatan uğruna bir güne koşuyorum

Ve beni sana tutuşturan

Ve sabaha kavuşturan Allah'a şükrediyorum…                 

Uzaktayım

Gurbet kuşları güneşle geçiyor üzerimden

Biliyor musun

Kuşlar  hep uçmaya meraklıdır

Ve meraklıdır balıklar denizde yüzmeye

Ve meraklıdır

Âşık sevdiğini her zaman yanında görmeye…

Alışkanlıkları görüyorsun ya sevgilim

Alışkanlıklar vazgeçilmezimiz oluyor zamanla

Gökkuşağını günlerce asmadım hayallerime

Kirlenmiş beyaz gömleğimi yıkamadım

Silmedim üzerime dökülen pekmez lekesini

Ütülemedim bile bir tek elbisemi

Belki gelirsin diye…

Görüyorsun ya

Avuçları aşka adanmış bir adamın

Aşka tezahürüdür bu an.

Yokluğunda kırmızı kanıyor kalbim

Yokluğunda ne çok pespayeyim…

Âdem Efiloğlu