Tip Şairler

YARASI OLAN GOCUNUR

( TİP ŞAİRLER )

“ Tip şairleri değil de, meşru şairleri tenzih ederim”

 Tutarsızlık başrolde, kâğıt sefa sürmedi

Kelimeler duyarsız, cümle dahi örmedi

 Kalemin ne suçu var! İlham kabul görmedi

**** Kuzgunlar gibi leşe, tip şairler üşüştü

 **** Ne bir gönle, ne kalbe; şiir ayağa düştü

Bencilse insan eğer, benim geçmez ki nazım

Tesir eder mi ona, söylediğim bir sözüm

Anlatsam da kime ne! Anlayan biri lazım

**** Yayından çıkan her ok, hedeften artık şaştı

**** Ne bir gönle, ne kalbe; şiir ayağa düştü

Yazsan da sayfalarca, hep şiir, gazel, beyit

Edebiyatsız  gelen, edepten değil; bey/ it!...

Belki sanırsın onu, topluma ait seyit

**** Ne bir yazar, ne ozan; egoistle bağdaştı

**** Ne bir gönle, ne kalbe; şiir ayağa düştü

Çırpmaysa uyak, ayak, sence şiir olur mu?

Banu yapan birisi, hak, adalet bilir mi?

Kırılsa bile o kol “yen” içinde kalır mı?

**** Şairim diyen kişi, bil ki haddini aştı

 **** Ne bir gönle, ne kalbe; şiir ayağa düştü

Şiir okurları da, bak şairden soğudu

Ayıbı da ayıpla, pakladı ve de yudu

Nedense önceleri, tip şairler yoğudu?

**** Mevzular vahim üstat, mevzular derinleşti

**** Ne bir gönle, ne kalbe; şiir ayağa düştü

Yoktur şairlik gibi, Vefa’nın da, bir derdi

Varsa bir meziyeti, bunu da Allah verdi

Barındırmaz yanında, böyle şair namerdi

 **** Şair olmaz, doğulur, okurun sabrı taştı

**** Ne bir gönle, ne kalbe; şiir ayağa düştü

 25. 12. 2016

Seyit:     Bir topluluğun önde gelen kişisi, peygamber soyundan gelen

Tenzih:  Kusurdan uzak tutma.

Yudu:    Yıkadı.