Vuslat Anı

VUSLAT ANI

 

En geç öğleye kalmaz,

Ordayım…

Merak etme,

Seni fazla bekletmem

Gözlerin yollarda kalmaz,

İçin rahat olsun

Ne zaman gelecek?

Nerde kaldı, bu adam diye

Yeter ki

sen bekle!

Doyumsuz, bir özlem ile…

Boynun bükük kalmasın

Kalabalık arasında

Şöyle

Bir masaya

Veya banka otur…

Bir çay söyle! Kendine, birde simit

Oyalan kendince

Etrafı kolaçan edip

Geleceğim, o muhteşem anı 

Düşün bir kere

Bir telaş

Bir heyecan, sarsın bedenini

Ve bir kuş gibi çarpsın kalbin

Zaman yaklaştıkça,

Sana kavuşacağım ana…

Gözlerini yum,

Hayal et beni, karşında göreceğine

Gözünü açıp, kapayınca kadar, yanına geleceğimi

Ve gelir gelmez sarıl, boynuma öp beni!

Dinsin!

Bu uzun hasret içimizde..

Kollarımdayken,

Sende

Baygın, bir baş dönmesi

Sana sarılınca;

Son bulmalı, tatlı yol yorgunluğu

Ölüp yeniden,

Dirilmeliyim, seninle

Hasretimizde büyük olmalı,

Aşkımız gibi

Kollarımı doldurmalı, kucaklaşmamız

Gözlerinin içine

Bakamam utanırım

Ama

Gözlerimiz

Gözbebeklerinde,  buluşmalı

Yakmalı bedenimi!

Keskin bakışların

Orada

Seni sevdiğimi

Bir kere, daha haykırmalıyım

 

Artık ayrılmalıyız

Hiç üzülme!...

Göreceksin bak!

Mutlu olacağız…

Bizi, güzel günler, bekliyor

Bu masa,

Bu bir bardak çay

Ve bu vuslat anı

Hiç unutulmayacak

Hep gönlümüzde

Yer edecek ölene dek

Seninle,

Her zaman olacağız

Tek yürek

Artık karanlıklar bize

Yabancı kalacak

Akşamlar, çabuk olmayacak hiç

Geceler, kabusa dönüşmeyecek

Hayallerimiz

Renk katacak, geleceğimize

Merak etme sen!

Yarınlar bizim

Haydi! Gülümseyerek

Uğurla beni

Bir veda busesi,

Kondur, dudaklarıma

Vakit doldu, sakın ağlama!

Son otobüse yetişmeliyim

Son defa, bir kez daha

Seni çok sevdiğimi söylemeliyim

Allah ısmarladık….

 03.06.2010