Son Gece

sondan bir önceydi
ses seda kesilmiş 
netameli bir geceydi
sanki Gothic bir pelerin örtülmüştü şehrin üstüne 
karanlık caddelerde vampir çığlıkları 
en oyunbaz çocuk bile 
erkenden dönmüştü evine

tuhaf bir korkuya bürünmüştü sokak
aptalca bir iyi niyet, fazlasıyla saflıktı
yaklaşan bu fırtınayı 
bir yaz yağmuru sanmak

sondan bir önceydi 
çocukluğu cami avlularında 
gençliği Mapus damlarında kalmış yaşlı adam 
hissetti fayın kırılışını
depremin uğultusunu duydu
jilet gibi bir şiire sundu bileklerini
kaçın kurduydu

ayan beyan belliydi
bir bahane arıyordu ayrılık
“ne halin varsa gör” bakışı vardı gözlerde
sevişmelerin sıcaklığı soğumuş 
aşk buz kesmişti
şiir kokuşmuş
sözcükler kirlenmişti
en içten duygular bile ya şairane bir konuşma sanılmış
yada yanlış anlaşılmıştı

sondan bir önceydi
son geceydi
bir deri bir kemik kalmıştı umut
dikenli tele takılmış bir uçurtmaydı aşk
korkuyordu artık rüzgardan
bütün dokunuşlar barbar
öpüşmeler yabandı 
korkuyordu o sımsıkı sarılmalar dan

hasret, mezarında kıyam ederken
sürünerek yaklaşıyordu o çıngıraklı kıyamet
acı, lacivert gülüşlü bir hançer gibi ışıldayarak çıkıyordu
firuze taşlı kınından
ve…
kıpkızıl, bir kan fışkırıyordu
aşkın şah damarından