Ses

SES

     Zifiri karanlıkta boğuldu bir ses. Sevinci caydırmadan müjdeledi hasreti. Bir ses… Yalnızlığın sesiydi belki de. Geç saatlerde elinizde en sevdiğiniz kupada sütlü ve bol köpüklü sıcacık kahve yaparsınız hani. Bir de yanına sürükleyici, zevkli bir kitabınızı da alınca yalnızlığı bastırır o ses. Yalnızlığın sesi, okuma aşkıyla heyecanlanan okuyucunun sesine dönüşür aniden. Deryadaki bir gemi tüy gibi hafif gelir size o an ve hafiflersiniz okudukça. Kitap sayfalarındaki odunsu kitap kokusuna bulandığınızda yalnızlığın bunaltıcı havası da çekip gider bu durumda.

     Bir ses böler uykunuzu. An gelir uyku tutmaz yatakta. Sonrasında masa lâmbanızı açıp bir iki cümle daha okur öyle tamamlarsınız huzursuzluğunuzu. Bir ses ki anlamlı sese dönüşür hemencecik. Geceye şiir yazdırır çiçekten bir kalp. Mahmur gözler uyanır eşikte ve gün ışınlanır karşıki tepede. Müjdeci, kurtarıcı peygamberimizi anımsatır. Cebrail de Hazreti Muhammed’e: ‘Oku!’ emri ile ilk vahiyi müjdelemedi mi? O güzel insanı da kendine getirdi manevi bir ses. Okuma bilmemesine rağmen okudu Allah’ın izniyle.

     Ses ya da sesler… Sessizliği yırtıp şiire bürünür edebi sesler ve ebediyen umuda doğru yol alır. Meçhuller caddesinde bir çilekeş, baldan bir petekle sevgide tek yürek olur o ses. Alevlerin raksı canlanır ve zıtlar bir odada kenetlenir. Seslerin varlığı ile sessizliğin tiz çığlığı zıtlık oyununu oynar. Kimileri açlık oyunundayken zıtlık oyunuyla parlayıp saklambaç oyunuyla noktalar çocukluğunu. Doymayan nefsin gözünü toprak doyurur. Yaşayan ve ölünün sesi de elbet toprakla buluşacak. Büyük buluşma dedikleri o an mezardan sonsuzluğa uzanır.

     Gergef işler gibi oyalandı zaman. Çok sesli kalabalık caddelerden sessiz sakin limanlara yolcu oldu. Bir kefen bezidir bize miras, sessizce ölümü hatırlatır biraz. Gâiblerden ses gelir: “Dua et!”. Duadır o sesi bastıran gerçek ses. Kızıl kıyamet söndü istikâmet. İçimizdeki sesten doğup ruhumuzdaki dua ile evlendi sessizlikteki o ahenk.