Tuz Yanığı Yanakların

ilkin bulutlar kararırdı gözlerinin ela’sında
ne kadar zorlasan da kendini bir nehir gibi bulanırdı bakışın
kirpiklerinin arasından
usturanın kestiği bir kan tomurcuğu gibi patlardı bir damla
usul adımlarla yürüyen incelikli, kibar bir yağmur gibi düşerdi gözyaşın
tuz yanığı yanaklarına

ağlardın…
seni ağlatan kimse kan kusturmak isterdim
çaresizlikten ığıl ığıl kanardı göğsümün çeperi
buz sarkıtı mızraklar batardı döşüme
göz yaşını içmek 
gözlerinden öpmek 
bir sağanak halinde yağmak isterdim çölüne

acılı bir nehir gibi çağlarken gözyaşın
alışmıştın gözyaşını yanağında kurutmaya
mağrur bir kartal gibi silerdin gözyaşını
alışmıştın kendi yaranı kendin sarmaya

iyiyim, derdin iyiyim…
ama iyi olmazdın
ormana küsmüş sincap gibi bakışından bilirdim

tuz yanığı yanakların çiçekler açsın diye
bir orman değil 
bir amazon vermek isterdim sana
uzatırdın ellerini
avuçlarım çöl…

taa gözlerimin içine bakardın 
bakardın…
susardın