Vuslat Nafile

VUSLAT NAFİLE
Gündüz güneş,

gece kamer izlerdi,

vuslatın vahasını.

Dökülürken çelik sesli sarkaçtan,

kıpkızıl bir yakut kanı.

Aynı hüznün serabını görürdüm,

Yakalardım o anı…

Hecenin ıstırabı,

aruzun hıçkırığı,

Yıkanırken kırkbin zemzemle,
Bir deprem şiddetinde,
Bakıp kalırdım Mihenge

Mümkün değil, bu yolda;

Müphem olmaz tanımım.
Ya yüreğim yanan şikâr !
Ya ayyuk'tan cığlık kopar !

Belli ki, ben firakın bîzarıyım…

Kime acımış ki sevda ?

Kurumuş insaf ile…
Dağlar aşmak care değil.

Vuslat hâlâ nafile…!

Ufuk bulutlu,

alevi kül ve dumandan…

Selameti zor bu bedenin,

Kurtulamaz hummadan…! 

           Müşteba Güneş

24.02.2017-Saat: 19.04

Tokat/Niksar