Vazgeçmiştim

Unut beni dedi

Çek ellerini elimden gönlümden sevme dedi

Gözlerini çek gözlerimde düşlerimde

Bıraksam düşeceğim

Bilmiyordu

Hissetmiyordu

Bıraktım ellerimi

Düştüm uçurumdan aşağıya

Kırıldı her yerim

Parçalandı bedenim

Kalkamaz oldum

Ben düşerken bakmadı

Sönmüş yüreğimi alıp yüreği ile ısıtmadı

Tekrar yakmadı

Üşüdüm

Düştüm

Küstüm

Yüreğim benim gibi ıssız kaldı

Issızlık beni sardı üşüdüm titredim

Sarılacak taşları buldum

Sarılamadım

Biraz daha büyüdüm

Ama gönülden küçüldüm üzüldüm

Bekledim uçurumların dibinde

O çekti gitti eli cebinde

Kalkıp yürüyemedim

Dizlerim gönlüm gibi benim gibi kırılmıştı

Sürünerek ilerlemeye çalıştım

Girdim karanlık bir mağaranın içine

Bir süre sonra kendi karanlığıma büründüm

Alıştım

Karanlığa karıştım

Alıştım

Ne kendimle

Ne de bir daha insanlarla barıştım

Yürüyemedim bir daha oturdum

Geçmedi yüreğimdeki sızı

Alışamadım buna hep kanadı

Saramadım kanadı

Kanadıkça sızladı

Karardı gözlerim

Uyuştu ellerim

Her şeyden vazgeçtiğim gibi

Kendimden de

Hayatımda

Ömrümden de vazgeçmiştim

Uzandı vardı ruhum leylaklarla dolu

Rengârenk çiçeklerle dolu bahçelere

Tanıyamadım bir anda anlayamadım

Leylakların kokusu cennetten geliyordu sanki

Ben gezdim leylaklarla dolu bahçeler çoğaldı

Onlar koktu ben kokladım

Etrafımda gülümseyen insanlar

Hoş geldin derken

Şaşırdım

Ben layık değildim bunlara

Yanlışlık var dedim

Sesimi çıkarmadım

Bıraktım kendimi özgürce

Leylaklarla kokan bahçelere özgürce

Artık hiçbir yerim ağrımıyordu

Üzülmüyordum

Gülüyordum

Bana gülümsüyorlardı

Zamansız bir köşede

Karanlıkta değildim

Aydınlıktı her yer

Ama bu aydınlık aydınlık değil

Bembeyaz hatta bembeyazdan da bembeyaz

Her yeri nur kaplamıştı

Evet, evet nur kaplamıştı

Karanlık bir köşe

Hatta bir köşe dahi yoktu

Uçsuz bucaksız leylaklardan

Güllerden lalelerden çiçekler vardı

Mehmet Aluç /Kul Mehmet