Yarım Kalan Cümlelerin Psikolojisi 1

Yarım Kalan Cümlelerin Psikolojisi 1

Gece yarısını çoktan geçmişti. Ev sessizdi, sadece buzdolabının hafif uğultusu ve dışarıdan ara sıra geçen bir arabanın farları duvarı sıyırıp gidiyordu. Adam koltukta öne eğilmiş oturuyordu, dizlerinde eski bir albüm ve silik resimler, parmakları o eski fotoğrafların hemen üstünde asılı kalmıştı. Bir süredir aynı yerde bakıyordu; ne ileriye gidiyor ne geri çekiliyordu parmakları. İki aydır her akşam aynı aynen tekrarlanıyordu. Bazen bir fotoğraf, bazen sadece bir duygu kırıntısı. Kadınla tanışmaları tesadüftü; ortak bir gruptan, sıradan bir yorumdan. Ama o ilk merhabadan sonra her şey yavaş yavaş derinleşmişti. Adam, uzun zamandır kimseye anlatamadığı şeyleri ona dökmeye başlamıştı. İşindeki sıkışmışlığı, annesinin geçen seneki gidişinden kalan boşluğu, geceleri uyuyamama halini. Kadın da dinliyordu. Gerçekten dinliyordu. Cevapları ne fazla meraklı ne de soğuktu; tam insanın içini ısıtacak kıvamdaydı. Şimdi ise o sıcaklık bir ağırlığa dönüşmüştü. Adam o günden sonra kendini daha yorgun hissediyordu. Çünkü biliyordu ki bu, gerçek hayatta var olmayan bir köprüydü. Kadın başka bir şehirde, başka bir hayatın içindeydi. Belki evliydi, belki değildi; hiç sormamıştı. Sormak istememişti. Sormak, her şeyi bozabilirdi. Eli yine titredi. Parmak ucu o solmaya yüz tutmuş sevdiği kadının yüzüne yaklaştı, sonra vazgeçti.

Albümün kapağını kapatarak kucağına bıraktı. Kalktı, mutfağa gitti. Bir bardak su doldurdu, ama içmedi. Sadece tuttu elinde, soğuk camı avucunda hissederek pencerenin önüne dikildi. Dışarıda sokak lambası titriyordu. Bir komşunun balkonunda sigara içen bir siluet gördü; o da uykusuzdu herhalde. Tekrar koltuğa oturduğunda aklına ilk tanıştıkları gün geldi. Kadın bir şiirden alıntı yapmıştı. Basit, ama içten bir dizeydi. Adam o dizeden sonra saatlerce gülümsemişti. Sonra gülümsemeler yerini derin sohbetlere, sohbetler de sessiz bekleyişlere bırakmıştı. Kadın bazen saatlerce cevap yazmıyordu. O sürelerde adam kendi kendine kızıyor, “Bu kadar bağlanma” diyordu. Ama yine de telefonu elinden bırakamıyordu. Bildirim geldiğinde kalbi hızlanıyor, gelmediğinde ise bir yerlerde ince bir sızı kalıyordu. Şimdi o sızı daha da belirgindi. Belki de bitmeliydi. Belki de bu kadarını yaşamak yeterliydi. İnsan bazen birine tutunur, ama o tutunma aslında kendi yaralarına merhemdir. Kadın da farkındaydı belki. Belki o da aynı tereddüt içindeydi. Belki de sadece yalnızlığın getirdiği bir yakınlıktı hepsi. Silmek istedi, anıları aklında ama silmedi. Bunun yerine galeriye girdi. Kadın ona gönderdiği birkaç fotoğrafı vardı. Bir tanesinde sadece elleri görünüyordu; ince parmaklar, eski bir kitabın sayfalarını çevirirken. Başka birinde ise bir kahve fincanının buğusu. Yüzünü hiç göstermemişti. Belki de göstermemek daha güzeldi; hayal gücü her şeyi daha yumuşak, daha katlanılabilir kılıyordu. Saat üçe yaklaşıyordu. Gözleri yanıyordu. Bir ara uyukladı, rüyasında geniş bir ovada yürüdüğünü gördü.

Uzakta bir kadın silueti vardı, ama ne kadar yaklaşırsa o kadar uzaklaşıyordu. Uyandığında alnı terlemişti. Albüm hâlâ kucağındaydı. Parmakları yine havada kaldı. Bir an için her şeyi silmeyi, düşündü. Ama dönmek o kadar kolay değildi. Çünkü o iki ay içinde bir şeyler değişmişti. Adam, kendi yalnızlığını ilk defa bu kadar net görmüştü. Kadın bunu aynaya dönüştürmüştü; acı verici ama dürüst bir aynaya. Sonunda hiçbir şey yapmadı. Albümü kenara bıraktı, ışığı söndürdü. Yatağa uzandı. Tavana bakarken içinden sessizce tekrarladı: “Yarın karar veririm.” Ama yarının da aynı olacağını biliyordu. Bazı bağlar ne koparılır ne de tamamen tutulur; arada, ince bir ip gibi asılı kalır. Dışarıda sabah yavaş yavaş kendini gösteriyordu. Adam gözlerini kapattı. Belki uykuda, belki uyanıkken, o ince ip hâlâ sallanıyordu içinde. Ne kopuyor ne de yere düşüyordu. Sadece varlığını hissettiriyordu. Ve bu, bir süre daha böyle devam edecekti.

 Mehmet Aluç