Kendi Hünerim Değil

Ne bir halk ozanıyım ne gönüller piriyim

Buldum ecdat aba’dan kendi hünerim değil

Dedem babam şairdi belki biraz seriyim

Mirâs kaldı babadan kendi hünerim değil

Küçük yaşımdan beri şiirle buluşmamdır

Heceyi kafiyeyi babamdan alışmamdır

Bu ne bir yetenektir ne kendi çalışmamdır

Herşey geldi cabadan kendi hünerim değil

Şiiri destanları baş uçumda bulmuşum

Hep onları soludum hep onlarla dolmuşum

Günden güne geliştim çelik gibi olmuşum

Yediğim her sopadan kendi hünerim değil

Dedem bazen babamla söylerdi atışırdı

Evde kızlar gelinler el ele tutuşurdu

Bülbül gibi aile türküler ötüşürdü

Çıktım böyle obadan kendi hünerim değil

İçim dışım şiirdir perilerim yanımda

İrsidir bana kalsa şiir vardır kanımda

İlhama gerek yoktur yazarım her anımda

Dakikalık çabadan kendi hünerim değil

Dünya şundan ibaret eğlence oyundandır

Sivridir kalemimiz halkımın huyundandır

Yöremiz şair dolu herhalde suyundandır

İçtik aynı kupadan kendi hünerim değil

Şair Mikdat Bal