Sensiz Şehir

Sensiz Şehir

El ayak çekilmiş sokaklarından

Sus pus olmuş kalabalıklar

Kuşlar donmuş gökyüzünde

Kanat çırpmıyorlar artık

Rengi solmuş bahçelerde  açan güllerin

Efkâr makamında sükûtu terennüm eder bülbüller

Kapanmış gündüz gözüne evlerin perdeleri

Şehrin bayrakları inmiş yarıya

Sensiz şehir çok sessiz

Sensiz şehir çok soğuk

Çocuklar ağlaşır sokaklarında

Dilenciler seni dilenir sensizlikten

Parklarında hep ayrılık şarkıları çalar 

Efkârlı yüzlerden hüzünlü aksin düşer masalara

Duman duman hayalin yanar sigaralarda

Gözyaşı dolar âşıkların kadehleri

Falcı kadınlar kırmışlar fincanları

Yırtıp atmışlar sensizlik çıkan kâğıtlarını 

Sensiz şehir çok mahzun

Sensiz şehir çok durgun

Bir sağanak gibi yağar sensizlik şehrin üzerine

Saçaklarından gözyaşları yağar binaların

Şehre giren yollar bomboş

Düğüm düğüm çıkmaz olmuş sokaklar

Çıkışlarda bir keşmekeş

Kaçar şehirden binlerce mecnunun

Düşmüş peşine ayak izlerinin

İğne atsan yere düşmez de

Saplanır her aşığın gönlüne hasret okları

Şehrin meydanlarında sensizlikten otlar, çalılar bitmiş

Sensiz şehir terk edilmiş

Sensiz şehir virane

Gel de şenlensin sokakları şehrin

Gel de yansın ışıkları gözlerin gibi ışıl ışıl

Gel de uyusun hasretim mışıl mışıl