Mişa

uyan Mişa

gögsüne evrenin ilk gonca gülünü

iğneleyeceğim

tüm evren sen kokacak 

görebilsen Mişa

sana bir gül mevsiminden yazıyorken

güllerin mevsimlerden koşarak gelmesi var ya

yerde mi gökte mi olduğunu bilemediğim gökyüzünün

toprağa  gömülürken

ellerimi güllere değdirmesi var ya 

güllerin  taç taprak olması var ya

toprağına hafif bir ses gibi konması var ya

taç yapraklarının altına  düşürüyor başımı

kimse bilmeyecek  yüreğimdeki adını

bilebilsen Mişa

yalancı dünyadan kalma bir eksenin

hayat denen kaygan  zemini üzerinden

kırılan kirpiklerimi toplamak şimdi

derinlere çekilmesi suların 

girdaplara çekilmesi güllerin

ayın duman duman  gömülmesi var ya 

gülebilsen Mişa

mevsimler açlık grevine başlamış  sensizlikten

bende güllerle dökülüyorum toprağına

dönüp hatıralara  dokunuyorum

mazi    dekülmüş gri yıldız tozlarıyla

gözlerinin üzerinden   

dönüp bakıyorum

kirpiklerinden güller  sökülmüş

içimde gıcırtı gibi bir his 

senin gece hıçkırıkların Mişa

anlayabilsen Mişa

akşamın hüzün   melodileri çalıyor 

toprağının kimyasında 

mezarlıkta salınan taşlar

ay ışığıyla örtülüyor

taşları kıskanıyorum sürekli baş ucundalar diye

dökülmek ayışığı kadar güzel şimdi

yüreğimden  öykünüyorum

yalnızlığımı soyunuyorum

toprağını giyiniyorum

hissedebilsen

bildiğim  en güzel  tanrı işareti

ruhumu yıkayan  kabir kokusu

hala o kadar güzelsin ki

yattığın bu güzellik uykusu

bir sabah  Mişa

kuşlarla 

uyanabilsen