Olmadı

İçimin sessizliğinde üreyen yankı,

Mal ettiğim hüzne deryaların kanadında takılı yalnızlık,

Yalın ayak sevişlerin de mezarı

Kepaze gölgeler.

Bir yükümde bir yüklemde,

Kök hücresinde ölümün,

Acıyı sağaltan isyanların de mezarı.

Anıtlarda ayrı;

Aryalarda kanayan yaraların ihlali;

Son sürat zaman özürlü yılların de ikrarı:

Hani, dolduruşa gelsem de

Mimlesem çocuk yanımı;

Solduruşa gelsem de kopup gitsem dalımdan:

Son bilsem de şu şiiri

Koymayı becersem noktayı.

Olmadı, başa sardım günü;

Yetmedi evrildim diri diri;

Olmadı evet, olmadı henüz;

Kayalarım un ufak,

Sağlarım sol,

Solum hepten yangın;

Mağfireti belki de onca hezeyanın;

Şimdi namert bir şarkı olmak vardı.

Tadım olsa keşke

Koyuversem en şaşaalısından bir kahkaha:

Korkarım ama hem de çok

Hele ki öykünen kadınlar görsem çevremde

Bir de çemberlerin gizeminde

Bir nokta asaletinde

Giyinsem ölümü.

Aklım düşüşlerde,

Ruhta solgun bir siluet edindiğim şu rahle;

Kanıksadıkça yorgun yılları,

Dalya dedikçe hüzünlerin üzerini örttüğüm

Hangi yırtık perde ise,

Safsata yüklü ömürlerde çalakalem yaşayan

Hangi şairse içime çektiğim…

Çok görmeyin asla çoğul kimliğimi;

Şen bir bülbül isem ne çare yüksündüğüme;

Bir güle dönüşsem gece vakti ne çare

Hele ki ölümlü bir serenat tadında

İçmeyi dilediğim o milatla

Yaktığım her hüznü kovalarken bir heves,

Sanrılarımı çoktan gömdüm

Açık ara farkla gerçekleri dilediğim.