Biliyormuş gibi tavır takınır!

Saçmalayıp durur susmayı bilmez!

Son sürat, fren yok ne de sakınır!

Olsa bile ona basmayı bilmez!

Bazen zıvanadan çıkıyor hepten

Çıngarı hazırdır boş bir sebepten

O kadar rahat ki yoksun edepten

Ar edip kendini kasmayı bilmez!

Dinleyeni de yok konuşur boşa

Ötüyor mübarek benziyor kuşa

İki de bir vurur baltayı taşa

O kadar sakar ki kesmeyi bilmez!

Kendini akıllı sanır salaklar

Aynı şeyi çalar kırık plaklar

Bağıra, bağıra çatlar kulaklar

Sesini birazcık kısmayı bilmez!

Olaylara farklı yanaşmasına!

Bilse sabrederdim konuşmasına

Velev “monolo’ğa” dönüşmesine

Ne var ki  mantıklı esmeyi bilmez!

Mikdadi hoş değil böyle bir vaka

Pişkince yüzüne hem baka, baka

Özgürüm diyerek satıyor caka!

Boynundaki  bağlı tasmayı bilmez!

Şair Mikdat Bal