Afak

AFAK



I.
Kararma arefesinde ufuklar
Solgun ve mor renkler hücum ediyor gözlerime
Işığı kaybolurken güneşin bulutlar ötesinde
İçimden kopan vaveylalara bırakıyorum sessizliğimi
Ve kimsesizliğimi kırık aynalara teslim ediyorum

Şimdi unutmak vakti hayatımdan gelip geçen yolcuları
Sonlandırmalı artık ruhumun mengenelerde yıpranmışlıklarını

Beklenen sonu gelmez hayalleri yalanlardan ayırmakla başlamalı işe
Hayatın biteviye vurgunlarından sakınarak birazda
Dön dur dört bir yanın alaca karanlık
Ve yaşam denen kısır döngüde gizlenmiş anları umursamadan
Son nefeste son kerteye gelince pişmanlık
Sil gözlerimdeki mor renkleri ışık vursun aynalardaki yansımalardan

Şimdi beklemek vakti akşamın karanlık yüzüne bakarak
Gecenin koynunda suskunluğu sarıp sarmalayarak.

II.

Kararma arefesinde ufuklar
Karanlığı bekleyen geceye müjdeler olsun
Çöküyor korkular.
…
Seni sende terk edip gittim içimden çivi gibi sökerek
Aldırmadan kanayan yanlarıma
Fırlatıp attım gecenin karanlığına dönmemecesine geri
Umutsuzlukla çevrelenen hayatıma girme demiştim
Dinlemedin, çekeceksin şimdi sende ben gibi

Unuttuğun ne varsa hatırlama zamanıdır artık
Terk etmekten başla istersen;
Ya da yalnız kalışına kahret fark etmez
Demiştim-demekten nefret ediyorum- sana kalır diye tüm acılar

III.

Kararma arefesinde ufuklar,
Silkinip çıkmak istiyorum artık sığındığım gölgelerden
Kulaklarımda nefretinden arta kalan çığlıklar
Ve beddularının kekremsi tadı
Oysa güzelliklerde vardı hayatımızda göremediğimiz
Yanılgılarımız yaktığımız mum ışığında,
Beklentilerimiz çözemediğimiz düşlerde asılı kaldı.

Heyhat…
Işıklar çekiliyor gölgelerin arkasına
Tükeniyor beklediğimiz umutlar
Zordu biliyorum,
Ve yaşamaktı birazda hüzünleri en derininden
Sahile vuran dalgalarda kırılıyorken hayaller peş peşe
Hoyratlığı tutmuşken denizin dinginliğini beklemek

Sus artık yeter acındırma daha fazla kendine
Kararma arefesinde artık ufuklar

Şimdiden sabahı özlemek nafile

Hüseyin AKOVALI