Yaylalar Sevgi Çiçeği

YAYLALAR

Mevsim yazdı bilmediğim ovalarda   martılar kuşlar uçuştu yollar boştu.traktörlü amcalar iş makinelerini almış iş başındaydı ekmek parası için sağını solunu görmeden çapa yapan teyzeler ve hiç dinmeyen rüzgarın uğultulu sesi..

Uzaklardan gelen çelimsiz ben bakıyordum öyle etrafa yeni yerleri tanımanın verdiği heyecan tebessümü heyecanıyla  az uzakta bir çiçek ilişti gözüme gittim yanına selvi gibi açmış dokundum usulca.  dur dedi bir ses elleme! baktım sağıma soluma anlamsızca başı sarıklı çemberi oyalı. sadece gözleri görünen bir teyze  yaklaştı bana doğru o çiçeğin adı sevgi çiçeğiymiş kendi kendine olgunlaşırmış belki bir çift güzel sözle serpilir açarmış dokununca solarmış az daha öldürüyordum bir emek açan bu güzel çiçeği.

 Teyzenin kendi içinde gizemi vardı yılların yorgunluğu yüzüne yansıyordu. Bu yaylalara gönül vermiş ekmiş biçmiş geçimini bu uzun otlardan sağlamış  yeri gelmiş sesi kısılmış yanaklarını al al yakmış güneşin kavurucu sıcağı  yeri gelmiş ellerine dikenler batmış ama yinede toplamaktan biçmekten vazgeçmemiş  ben oradan ayrılırken bir şey fısıldadı teyze kulağıma bu çiçeğin tohumu besliyormuş Meğer yanındakileri bu çiçekten güç alıyorlarmış diğerleri  ...

Artık gitme vaktiydi  elveda diyerek su savurdu arkamdan 

Hayırlı yolculuklar kızım diyerek bağırdı arkamdan tüm merhameti ve şefkatiyle görevinin  başına gitti

Tarlalar yaylalar ona emanetti

NOT

Üniversite okumak için gurbete çıktığım yolda  yazdığım bir anıydı. biraz yaşanmış birazda kurgu var içinde iyi okumalar