Kaybolduğum Memleketim

                                                KAYBOLDUĞUM  

                                                MEMLEKETİM

Gözümde tüter gibi karanlığın

Örttüğü sisli misli bacalar

Nereye gittiğimi bilmesin diye

Başımı çevirdiğim o teyze

Özlerken kaybolduğum memleketim

Ağlarım seni görünce

Sevdiklerim yanımda kol kanat gerer

Sıkılmayayım diye

Yine toprak kokusu alırım burnuma

Sevinçten dört köşe olduğum o günü

Kazımışım hafızama bulamasınlar

Diye saklandığım bir gün içinde

Kaybolduğum memleketim

Ağaçlar erik verirdi toplardık eteklere

Ağacı bitiresiye kurudu ağaç dalları

Tazesi bitti bir tek kaldım diye

Arkasını döndü çekti gitti hayaliyle

Issız kaldı pencere üzerine perde çekildi

Yalnızlığa kaldı duvarlar

O güzelim yıllara terk edildi

                                       EBRU ÇİMEN 23 09 2014

                                                           bu şiiri mahalleden taşınırken yazmıştım