Siyah Sularla Sevişen Kırmızı Güller Soldu

Beyaz dantel perdeler uçuşuyor.
Açık kalan pencerelerin önlerinde ki seher dualarımda
Sıratın orta yerinde bir kasırga bekliyor.
Rüzgârdan mı korkuyorsun?

Feda etmekse
Mimozalar kokmasın varsın elbiselerim artık
İkinci el düşler giyindim nasılsa renksiz
Siyah sularla sevişen kırmızı güller soldu.
Bir yudum aşk uğruna

Daha kerpiçten hayaller kuşanırken
Bilemedik mi yanacağımızı ilk kıvılcımla?

Kaç cehenneme minnet edip içimizde ki sol kapıya kilitler vurduk?

Gölgelerin güneşleri olur mu hiç?
Bir hüzündür doğan vuslatlara bundan sonra
Bütün günahların üzerine siyah bir örtü örtmedik mi zaten?

Akvaryumda kalmış nefessiz balıklarla soluksuz öpüşlerde inlemedik mi?

Bir akşam ezanında
Çevirdi yüzünü ayçiçekleri hiç doğmayan şafaklara

Ki duamız vardı ipsiz darağaçlarında asılacak olsak da
Ki yola çıkmıştı bir kelebek kanatları koparılsa da
Ki göç başka mevsimlere cemre olandan bir bahar dilenmekti.

Dünya aynı girdapta kalsaydı da biz sevseydik yetmez miydi?
Neden bir su damlası için umutlara dokunduk?
Saklandıkta çıkmaz sokaklara alnımız aklandı mı?
Boğazı hıçkırıklı matemli serçeler bıraktık ötelerde
Yanardağlara kırgınlık giydirmek yakışır mıydı?

Adı yok artık
Kasımların elinde bütün bebekler yetim

Aşkın içinde ateşlerde yokmuş.
Biliyorum ki artık herkes yüreğinde ki sevda kadar yanıyor.
Ve cehennemi görmek için öbür dünyayı beklemek gerekmiyor.
Hak etmeyene verilen her değer
Aldığın her emanet solukta ömrüne parça parça alevler ekliyor