Elveda

yine suskun sesim çığlıklarıma…

aklım harabe
uykusu bölünmüş gecelerimde
ihtilal yaptığım düşlerim yara bere

tırnak diplerimde çocukluğum ağır yaralı
içimde renkleri vurulmuş binlerce uçurtma var

sen,
şairini arayan yarım kalmış bir şiir
satırlarımda devrik bir cümle
ve söyleyemediğim notasız bir şarkıydın dilimde

bu gece de
her gece gibi
ne çok yarım kaldık sabaha

bil ki,
ben gözlerinde doğdum
derinliğinde soluklanıp
pınarlarından kana kana içmiştim hayatı

oysa şimdi,
gözlerime sen öğrettin ağlamayı

söyle,
şimdi hangi şehre sığınırım
bakışların emanetken gözlerime

hayat,
kül taşıyan ateşiyle azalıyor içimde

saat,
şimdi yokluğunun kaçı bilmem ama
belli ki
bizi bizden çok olmuş geçeli

kaç adımdı yokluğun sayamadım
attığım her adımın bir yanı yangın
bir yanı da ölümdür sevgili

şimdi,
içimde iz taşıyan her acıya diz çöküyorum

bir elimde yokluğun
bir elimde kurşun

sensizliği üzerime giyerek gidiyorum

elveda...

ilhanaşıcıocakikibinondört