Kaç Adımdı Yokluğun...

kaç adımdı yokluğun

bazı anlar vardır

dilinin ucunda müebbet yemiş keşkeler

gökyüzüne haykıramadığın çığlıklar

yağdıramadığın yağmurlar ve sarılamadığın gökkuşağı

işte böyle bir andı gidişine kalışım

oysa,

bakışlarında vurulmuştum yar

bakışların ki,

bazen tüm günahlardan arınmış durgun bir su

bazen de sığ denizlerimde kopan bir fırtına

ki ben,

........ne çok sen kazımıştım seyir defterimin tuzlu tenine

derinliğinde kaybolmuştum

ki bazen girdaplarında savrulmuş bir mülteci

bazen de hiç ayılmayacak kadar sızmış bir ayyaş

ki ben,

........ne çok sen yüzdürmüştüm kadehlerimde

ağladım

evet çok ça ağladım içime

ki sen bilmezsin,

içimde renkleri tarumar olmuş binlerce uçurtma olduğunu

bilmezsin,

yüzdüremediğim kağıttan gemilerimi,                                                                                                                        

yarım kalmış öykülerimi, 

bilemezsin idam edilmiş çocukluğumun parmak uçlarımda oluşunu

işte bu yüzdendir,

tüttürdüğüm her türküdeki siluetin
içime çekip çekip bırakamadığım gülüşlerin

ki en çok ta tenimde seferler dolusu yüzdürdüğün nefesin

bu yüzdendir,

yokluğuna çokluğum

sokak sokak titreyen bir şehir olsam da

kaç adımdı yokluğun sayamadım

ve ben bil ki gittiğin uzaktayım

sen yinede bakma bana öyle

ben

.....dünde

.............bugünde

.........................nereye baksam ve ne yana dönsem sana çarpıyorum zaten...

İlhanaşıcıeylülikibinondört