Gözleri Ateş Çalan

gözleri ateş çalan

ben

     bu gecede

           her gece gibi

                  uykularıma düşler ektim

söyle

gözleri ateş çalan

kaç iklim daha, kaç ben daha intihar edecek yangınlarında

hasadı olmayan kaç düş daha ekeceksin gecelerime

bu sabahta yüzümde uyandı sende kalma yorgunluğum

ve ben sensizlik denilen acıların kirli ellerini yıkayıp

yalnızlığımın alnından öptüm yine bu sabah

geceler kadar kızıl

düşlerim kadar zifirdi yüzündeki keskin cennetler
ve ben meleklerden ödünç aldığın çocuk yüzüne aldandım

en çok ta ateş çalan gözlerine yandım

ölüm kokuyordu saçlarının yağmurları

ve ben sağanak adımlarımın telaşıyla ıslanırken

savurduğun saçlarının her bir telinde atıyordu kalbim

yanıyordu gökyüzü en çok ta gözlerin

yutkunamadığım bir ölümdü içimdeki çığlıklar

göz meleklerimdi iltica yüreğimden süzülen nehirler

ki şimdi denizine kavuşamayan bir nehir gibi kemirir, parçalarım içimi 

oysa

hayat denilen ince bir çizginin eşkıya geçişiydim

soluk yüzlü bir aynada unutulmuş eksik bir bakıştım

bekle beni

gözleri ateş çalan

uçurumlarındaki yangınlarda bekle

ben

      bu gecede

            her gece gibi

                   dipsiz bir kuyuya

                              ipsiz salarak düşlerimi

                                       cehennemine geliyorum…

ilhanaşıcıağustosikibinondört