Edebiyat ve Kültür Platformu
İnsan Ağlamayıda Hak Etmeli
yani ateşin tam orta yerinde
emanetimdin
haklı bul kendini gidip kaybettiğin yerde
bak söz açmış kanatlarını
buğulu vede ıslak
hani dönüşü var eden koymuşsa yokluğu
günahın boynuma
sensizlik sanki cehennem
düşün beni
ki
sensizliğim her gün bıçak gibi dayanır kemiğime
geçiyorsun
bir vakit duvar
bir vakit kör
bir vakit sağır
taş değil inan
acı yerinde dahada ağır
ne diye bilirsin ki yalnızlığın soğuk yüzüne
bazen kalbinde ki
ne kadarda uzaktır insanın kendine
üzüldüğünü söyleyemezsin
incindiğini de
sevmek vazgeçmekse hangi harften kavuşacağız
ey söz sen söylesene
hiçliğin ağırlığı omuzlarım da
ben çıkınca aradan kırık bir ayna da
ne dündeyim artık ne de yarında
sadece ardından sürükleniyorum dolmayan bir boşluğa
gün olur senden sorulur bu âh unutma
gözbebeğime ateş gibi değdiğin yerde
ay şahidim ve gece
küllerin süzülürdü yanağımdan savrulmuş bir ömre
yazmazsam şayet
derdim içimi zaptediyor
dibine vurduğum mısralardan düşüyorum her şiirde ayak izlerine
dünya üstüne geldikçe
insan daha çok göçüyor kendi içine
yüzümü döke döke
adını yüreğime astım son kez
sevmek mi
ölüm kokan
bir yaz yağmuru artık sadece
emanetimdin
haklı bul kendini gidip kaybettiğin yerde
bak söz açmış kanatlarını
buğulu vede ıslak
hani dönüşü var eden koymuşsa yokluğu
günahın boynuma
sensizlik sanki cehennem
düşün beni
ki
sensizliğim her gün bıçak gibi dayanır kemiğime
geçiyorsun
bir vakit duvar
bir vakit kör
bir vakit sağır
taş değil inan
acı yerinde dahada ağır
ne diye bilirsin ki yalnızlığın soğuk yüzüne
bazen kalbinde ki
ne kadarda uzaktır insanın kendine
üzüldüğünü söyleyemezsin
incindiğini de
sevmek vazgeçmekse hangi harften kavuşacağız
ey söz sen söylesene
hiçliğin ağırlığı omuzlarım da
ben çıkınca aradan kırık bir ayna da
ne dündeyim artık ne de yarında
sadece ardından sürükleniyorum dolmayan bir boşluğa
gün olur senden sorulur bu âh unutma
gözbebeğime ateş gibi değdiğin yerde
ay şahidim ve gece
küllerin süzülürdü yanağımdan savrulmuş bir ömre
yazmazsam şayet
derdim içimi zaptediyor
dibine vurduğum mısralardan düşüyorum her şiirde ayak izlerine
dünya üstüne geldikçe
insan daha çok göçüyor kendi içine
yüzümü döke döke
adını yüreğime astım son kez
sevmek mi
ölüm kokan
bir yaz yağmuru artık sadece
İnsan Ağlamayıda Hak Etmeli başlıklı yazı ACZ tarafından
21.12.2017 tarihinde sitemize eklenmiştir.
Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu, kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.
İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
- Yorumlar 1
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yükleniyor...
Yorum yazmak için giriş yapın.