Çocukken Biz Kırıkhan’da

Çocukluk anlarım burada geçti,

Oyuna dalardık, biz Kırıkhan’da.

O şen şakrak yıllar ne çabuk uçtu?

Neşeyle dolardık, biz Kırıkhan’da.

Çelik-çomak, topaç ve uzuneşek,

Gülleden sıkıldık, haydi güreşek!

Anamız sererdi yerlere döşek;

Eve geç kalırdık, biz Kırıkhan’da.

Beş taşı bilirdik, yalan bilmezdik,

Ekmeği bölerdik, lafı bölmezdik,

Körebe olmazsa, keyif almazdık;

Uçurtma salardık biz Kırıkhan’da.

İki göz hanenin damı kildendi,

Atlarımız tahta, çember teldendi,

Koleksiyonumuz eski puldandı;

Bir uğraş bulurduk, biz Kırıkhan’da.

Televizyonumuz siyah-beyazdı,

Komşularla seyir cümbüştü, hazdı,

Bakmışsın Cüneyt, heyyyt! yemini bozdu;

Şaban’la gülerdik, biz Kırıkhan’da.

Denizden uzaktık, çayda yüzerdik,

Pamuk toplar, haral haral dizerdik,

Yeşil zeytinleri taşla ezerdik;

Kangalı yolardık, biz Kırıkhan’da.

Bileği kanatır, kardeş olurduk,

Dilimizi tutar, sırdaş olurduk,

Mahalle maçında ateş olurduk;

Rakibi elerdik, biz Kırıkhan’da.

Kara lastik mutlu ederdi bizi,

Çamura belerdik elleri, yüzü,

Kırlarda yayardık davar, öküzü;

Teleme çalardık, biz Kırıkhan’da.

Alaca tay gibi çocuk nerdesin?

Beton yığınları olmuş kafesin,

Tutulmuş nefesin, çıkmıyor sesin;

Kapansak ölürdük, biz Kırıkhan’da!

23.12.2017

Muhittin Alaca