Uyanış

uyanış

zaman kendi içinde kayıp bir ülke

pusulam şaşkın

yollarım sisli

tıp kı gözlerim gibi…

meçhul adımlarla yürüyorum karanlığa

iz taşıyan her acıya diz çöküyorum içimde

karıncalar bile terk etmiş dualarımın bereketini

belki

şafakları firarda

hayalcisi bile olmayan

sallanan kırık bir sandalyeyim

ya da

ahşap gülüşü olmayan bir salıncağım belki de

çocukluk düşlerim,

sorgusuz sualsiz çarmıha gerilmiş

belli ki içimde oyuncak askerleri olmayan bir savaş var

ve bir bir ölüyor içimdeki renkleri vurulmuş uçurtmalarım

gözlerim kapalı

bir uyanış resmediyorum

toprak kokuyor saçlarımın yağmurları

ormanlar içiyorum kana kana

gelincikler serpiyorum ovalarıma

gümüş derelerde sektiriyorum çocukluğumu

yaban balları ile sıvazlıyorum dudaklarımı

çiy taneleri kirpiklerimde

nefesim ise Annem kokuyor…

İlhanaşıcıeylülikibinonbeş