Sen Üzülme

SEN ÜZÜLME

Tatlı bir gülümsemeye eşitti varlığın

Aklıma geldikçe yüzümde beliren

Dudaklarda kamaşan

Senin gibi görmedim ben

Buna da alışırım sen üzülme

Saf aşıklardık acemiydik

Bile bile sevdik ardından eğildim önüme

Gerisi yok herhalde biliyorum

Neyse bu kadarı da yeter bana gidiyorum

Sen yeter ki üzülme

İstemediler bizi üstümüze geldiler

Komplo kurdular cephe aldılar

Yıkmak kolayda yapmak zor be

Benim tek umudum sendin bilmezler

Moralleri bozmak için fırsat kolluyorlar

Görmezden gelmiyorlar bir kere de

Kursağımızda kaldı bayram sevinçleri

Cebimizde şekerleri

Şimdi acıyarak bakanlar

Yarın nasıl olsa unuturlar

Anmazlar üzülme

Mutlu olsun ayıranlar çekemeyenler

Göğe ersin başları

Çok gördüler sindiremediler ya içlerine

Ersin muratları sinsinler içine

Geçit yok sarp bir kayaya saplandık

Başladığımız yerde kalmasak ta vedalaşmayalım

Karşılaşsaydık başka ortamlarda

Küçük sürprizlerle yıl dönümlerinde

Böyle olmazdı belki de

Çıkardı aradan bir çırpıda

Kalbe yerleşip söylenmeyenler

Cımbızla çekilirdi de

Düğme düğme düğümler

Parçalar kıymıklar kopuk hayatlar

Üzülme geçerler

Bize yakışanı yapalım

Büyüklük bizde kalsın

Zaten kayıtsız kaldın

Neyse bekletmeyelim gözetleme

Kulesinden seyredenleri

Sen kal ben giderim bahşolan

Hüsranlarımla yeter ki

Sen üzülme

Ebru çimen

12 08 2014