Ölesiye İnandım

ölesiye inandım

adam gibi çıktığınız yollarda adamlıktan çıktığınız oldu mu hiç, sevmenin sınırlarını zorladığınız anlarda bir fahişe kadar yorulduğunuz oldu mu ya da müebbet yedi mi çocukluğunuz bu izbe şehrin beton zindanlarında…

bir tetiğe dokunmak kadar ince bir çizgidir hayat

ve ben bu ince  çizgideki tek eşkıya geçiştim

soluk yüzlü bir aynada unutulmuş eksik bir bakıştım aslında

geceler kadar uzun ve karanlık

fahişeler kadar yorgunum

yara bere,

parça parça bir kentte çıkmaz sokak adresim yine

gecelerim zindan

zihnimin duvarlarında tırnak izlerim

düşlerim sorgusuz kurşunlanmış

delik deşik doğuyorum  şafakların rahminden

gözlerim susuz toprak

yutkunamadığım son bir nefes hala üzerimde

geçmişim namlulara sürülü

barut kokuyor mahzenlerimdeki yarınlar

beynimde kopuyor limansız fırtınalar

yalnızlık rehberim

acı arkadaşım

gölgem sırdaşım oldu tenhalarımda

saymadım,
sayamadım daha kaç ölüm var içimde

ve ben sürgünler boyu ölesiye inandım

şiire,

aşk a ve en çok ta ölüme

biliyorum az sonra yine sensizliği vuracak zaman

ve ben bu gece de başucumda yalnız öleceğim

gölgem bile kendimden kayıpken

hiçbir Tanrı aramasın beni…

ilhanaşıcıekimikibinonbeş