Hoşça Kal

hoşça kal

bazen insan aşık olur

bazen de aşık ölür

sakın öl deme bana

ben zaten uykusu bölünmüş her eksik gecenin

cesediyim enkaz sabahlarımda…

eyy...

gecenin koynuna savurduğu saçları şafağa değen kadın

tenime nakşolmuş esmer kelepçem

aşk azınlığım

ve aklımın yegane firari sebebi

her düş ayazımda sana

canımca,

kanımca bir nefes daha ölüyorum

çöz artık sendeki beni

kopar isyana dönen sancılanmış umut bağlarımı

kanatsız tüm rüzgarlardan kurtar düşlerimi

bütün köprüleri sen sanıp

sürekli sende takılı kaldığım

her seferinde bile bile aldanıp

uğruna ölesiye yandığım

kes artık göbek bağımı

aldanmak değil de

en çok ölesiye inanmak yoruyor beni

biliyorum ki biz,

aynı şiirde,

aynı dizede

hatta aynı cümlede bile iki farklı anlam gibiydik

ve bu şiir yüklü geminin limanlarında ben

el sallayan hep bir son damla gözyaşıydım

bak

saat yine yokluğunun sancısı

ve zaman şakağıma dayalı son bir veda busesi

gitmelerim kalmaktır bilirim

bilirimde sen yinede hoşça kal

hoşça kal

kıyısına uzandığım penceresiz düşlerim

gece yüklü gözüm

özüm

sözüm

doğmayan yüzüme batan hüznüm

sende hoşça kal…

ilhanaşıcıkasımikibinonbeş