Gülüm

gülüm

yazsam adımı sokaklarında attığım voltalarıma

önce aşındırdığım gölgemde kanar bu şehrin sensizliği

sonra da isminde tutuklu kalır içimde filizlenen ecel

ölürüm…

sen bilmezsin

bilemezsin be gülüm

işte tam da bu yüzden çok ağır gelir ya ölüm

şimdi

Nabzı atmayan bir akıntıda yüzdürüyorum yüzümü

hücrelerimde donmuş tuz tadı

kirpiklerimde asılı yakamozlar ki

sen gitmeden hemen önce saçını kirpiklerimle taramıştım

unuttun mu

beni unuttuğun gibi

suskunum inadına

inadıma susuyorum da

her gün doğumunda bir sen daha doğuyor

ve her günbatımında da bir ben daha ölüyor içimde

oysa

geceyi  uyuturken içimde

ışığına ne çok aşk emzirmiştim

ne çok yıldız söndürmüştüm parlaklığında

İşte tam da bu yüzden sorgusuzum ya kendime

ya da ne bileyim

tutsağım içimdeki kör bir zindana

rüzgar soludum fırtınalar dolusu

kağıttan düşler yüzdürdüm geceler boyu

ormanlar dolusu yağmur içtim şerefine

keder olup  gözyaşı yağdım yalancı iklimlerime

ve şimdi avuçlarımdan kurak nehirler bırakıyorum denizlerine

yutkunamadığım her yudum hayat tasvirsiz bir ötenazi oldu içimde

üşüyorum be Annem

çocukluğumu örter misin üzerime

bak

duyabiliyor musun yalnızlığımı

tıp ki Tanrı gibi

sessiz ve kimsesiz…

ilhanaşıcıkasımikibinonbeş