Say Ki

say ki

az önce çocukluğumdan arta kalan son gülümseyişi de katıksızca içtim

tetikçisi oldum

uyumadan biten masalların ve bu masallardan firar eden tüm kahramanların

ağaran saçlarımdan tel tel döküldü sabrımın son selameti

her bir yere saçılan tespih tanelerimdi parmak uçlarımdaki telaş

ve çizemeden mürekkebi dağılan ömrümdü yüzümdeki siluetin

kadermiş dedikçe sevişti acılarımız

acılarımız seviştikçe  gebe kaldık yarınlarımıza

yarındık ama bir o kadar da yarımdık hiç başlamamışlığımıza

tenime değen her yaban ateşinde

bir dumanlı dağ daha çektim içime

bana ağaç demeyin bir zamanlar bende köktüm

bende göktüm bir zamanlar bana bulutta demeyin

ben

gözyaşlarıma adını öğreten  yağmuru affedemedim

affedemedim ciğerlerimi yakan kokuna müptela nefesimi

say ki şimdi

çekiştireceğim güneşi eteklerinden

ve içimde buz tutmuş ne kadar ölüm varsa süreceğim sarı saçlarına

say ki

susuzluğumdaki bütün nehirlere yön vereceğim

belki tutarsa diye sen ekip biz biçeceğim toprağımın koynunda

vesırf solmasınlar diye gökkuşağındaki tüm renkleri süreceğim gözlerine

saymadın

sayamadın değil mi

bende sayamamıştım zaten

sensiz doğan her güne ne kadar zehir ekip

sensiz doğan her geceme de kadar ölüm biçtiğimi….

ilhanaşıcıaralıkikibinonbeş