Cehennemde Yanar Ayrılıklar

Yine böyle paslı bir kilitle mühürlü sandıklar hiç kimse yok.

Bir ben kaldım.
Çağlardır anlatamadığım sılaya kanayan yüreğimle
Saklılardan intikam alırcasına bir mavi güldür artık küsen bülbüle

Arkandan gelecek bir ayak sesinde ne kadar sürgündür sonbahar?
Yok mudur herkesin bir damarı arasında dolaşan kanı?
Hangi susuzluk günahlara kefil olmaz toz olmuşken sözler?

Bir uzak şehir hançerleri kanatır küf tutmuş bu sessizliği
Bir özgürlük çığlığı koparırken zincirlerden bir halkayı
Yine sen düşersin kan çanağı gözlerimden
Deli mi ne sana attığım bu kaybolmuş adımlar?

Sustum...
Cehennemde yanan ayrılıkların sükûtları vardır çünkü;
Sadece melekler duyar lal hıçkırıkları

Bir gölgeye üşürsün kelepçeler takılı zemherilerde
Ve rahimsiz bebek doğurmaya çalışır yalanlar
Oysa bu aceleci ölüm yerine bir gelincik tutmalıydı ellerimi
Bulaşmasın yüzüme artık bu cesetler
Ben hala ay ışığı kokarken sarılmalıyım goncalara
Bir müjdeye sarılırken yüreğim gökkuşaklarıyla sevişmeliyim artık.

Hadi yazgımı okusana sende
İsimsiz bir kabirin duvarına yazdığın
Varsa gücün yastığımda ki kokun olsana

Ki kırılsa da taze dallar bir ezan okunur yine ebruli matemlere inat
Ki ceylanları özler avcılar mutlaka bu saklı ormanda
Ki yağmur sonrası açan güneşler daha çabuk kurutur kirpikleri
Ki bir avucunda göç tutanlar hep mülteci yangınlara mahkûmdur.

İlk ve son nerede?
İmkânsızlık nedir ki?
Sadece bir garip olmaz da bizlere
Sığındım ol deyince olduran doksan dokuz ismine

Bekle sustum...
Cehennemde yanan ayrılıkların sükûtları vardır çünkü;
Sadece melekler duyar lal hıçkırıkları