Korkaklar da Sever

Boynunda bir tasmadır ahit

Çeker seni sözden yana

Ve dikilir karşına yıllar

Uzanır yollarına sarmaşık dallar

Dallarda güller

Güllerde harlar

Bir sağına bakarsın bir soluna

Sağır duvarlara vuran arsız gölgeler oynaşır 

Bir de dönersin ki ardına

Ne yol görünür ne de ektiğin darılar

Silinmiş ne varsa geçmişe dair

Önünde dişleri küflü bir uçurum

Adımların sayar olduğu yerde korkudan

Aynada tecessüm eder acziyetin solgun yüzü

Yüreğinde türküsü başlar korkutulmuş korkunun

Ve yıldızlar nazarında bir korkak olursun

Dökülse de başından aşağı korku dolu kovalar

Islıklar korkutur korkuları

Katar önüne dere tepe kovalar

Korkuyla dolar dağlar ve ovalar

Çatlar masaldaki devin dudağı

Ay çeker yaşmağını yüzüne

Yıldızlar bir bir söner korkudan

Güneş yine kaçmıştır karanlığın kucağına

Sen ve korkuların baş başa 

Korkular davetsiz bir misafir gibi

Yapışmış eteğine kör tesadüflerin

Korkular ateşten bir kuyu

Zümrüdüanka yanar korkudan

Kanatlarından yeni korkular doğar

Her korku bir kuş olup uçar cesaret ülkesine

Dağıtmak için bulutlara binen umutları

Ve sallar beşiğini cesaretin

Sevdanın ürkek elleri

Dilinde bir türkü

Uyu ninni uyu

Şimdi yum gözlerini

Ve tıka ellerini kulaklarına

Başlasın cesaret duası korkuların gölgesinde

Korkutsun korkularını tılsımlı sözcükler

Ah aslında öyle değil biliyor musun?

Korkunun adı kaybediş

Kaybedişin sonu zillet

Yalvarırsın gözleri ahuya:

"Affet ey peri affet

Bir daha düşürürsem aklıma korkunun siluetini

O zaman yak beni ayazlarında

Bir defacık olsun affet"

Duymaz peri yakarışlarını

Silip atar ne varsa geçmişe dair

Bir hançer olur kalemi

Akıtır öfke namına ne varsa içinden

Ve okkalı kelimelerle kalbini döver

Çeker çizgisini adının üstüne

Bilmez ki aslında korkaklar da sever