Ağlama

o günlerde

gözlerimiz, savurabildiğimiz kadar küfür

dilimiz ise zehrine çöreklenmiş ağrısız öfkeydi

sokak sokaktı peşinden koştuğumuz yarınlar

duvarlarda delik deşik şafak kırığıydı düşünceler

ve sen sevdiğim,

kan revan içinde hangi duanın telaşıydın

bu günlerde

hangi faili meçhul bir tecavüzün kasık ağrısıyız belli değil

biz mi mültecisiyiz yarınlarımıza uzanamadığımız toprağımızda

yoksa toprak mı çekiyor nefsimiz üstelik daha doyamadan

ve sen sevdiğim,

kan revan içinde hangi özgürlüğün telaşısın

en tuzlusundan at kendini denize

ve bilmediğin tüm özgürlük şarkılarını yüzdür kulaçlarında

bir yelkende sen aç yarınlara

beni düşünme

ki ben senin her sesine nefes

her nefesine de rüzgar olur doldururum yelkenleri

yeter ki ağlama…

ilhanaşıcıotuzbiraralıkikibinonbeş