Siyabend - Muammer Gündüz

Ege kadar güzelsin bana her baktığında, fısıldadığında atlaslarım sana yol alıyor,

Kalbime bağdaş kurup oturduğun yerde, ruhum vücuduma seni enjekte ediyor,

Hasreti de çekiyoruz ya senle beraber, takvimler düşerken biz'i ezberliyor,

Akdeniz’e kalbimle şerit gibi sana ışınlanıyorum, özlemimizin başladığı o yerde,

Birkaç debdebeden sonra ısrarla seni sayıklıyorum; ezgi gibi akustik, beste kadar notam asılı bu Siyabend’te,

''Gölgenin gölgesiyim'' diyor herhangi bir coğrafyanın, herhangi bir yasak dilinde,

Sonra seni buluyorum, o çekingenliğini bana duygularınla teslim ettiğin hücremde,

O açık ettiğimiz, o birbirimize akan safi duygularla, sevdayı harman kaldırıyoruz seninle,

Bir düşü; 7 iklim ve 19’unda görülen bir düşe armağan ediyor yazgı;

Yani beni sana, seni bana…

Düşmeden; düş olduğumuz mahzende, zamana muska takıyorum düş'lerle,

Ordayız, portremize bakıyoruz ve her magazinel primitiften aşkımızla kaçıyoruz,

Gizlenmişiz birbirimizin kalbine, -aşk da mahrem bir yerde- biz mahremi birlikte yaşıyoruz,

Hangi boyunduruktaysam, ben sana geliyorum,

Hangi rüyaya sığınsam, seni o rüyada buluyorum,

Kömür karası upuzun saçlarını yüzüme, ela gözlerini gözüme ve o masum ruhunu kendime nüfuz ediyorum,

Sevgilim…

Çünkü ben seni megalomanca seviyorum,

Senin beni sevdiğin gibi, bencilce sana bağlanıyorum,

Çünkü biliyorum, -aşk bencildir bir yerde- 

Sevdayla kelepçelendiğimiz o düş’lerimizde,

Düş’memek üzere...

Muammer Gündüz / Siyabend

10/06/2018