İnfaz Edilen İstiridye

begonvil ve sardunya yaprakları aşklanır 
çekiip giderdi bir kara bulut yağmurlarını bırakıp..

gözleri kayıp bir anne olurdu deniz o vakit
kara bahtlı talihi kem köpükleri çıldırmış

tutuşurdu
bilinmeyen mahcuplukla aşkın elleri
damarları yeşil parmak uçları titrek .
kollarındaki tüyleri sarı
elmacık kemikleri karaburun kadar uzaktı her yere..

geçip gidiyordu işte neşeli türkülerle insancıklar
yüreği gaip omurgası dövmeli bir eski tekneyle.
intiharda deniz kabukları 
vurdukça kayalıklara itilmiş maviden
ne yazık..!

pijamalı bir çocuğun ıslak paçalarına tutunup
yaşamayı hayal ettikleri de olurdu
kulağına üfledikleri o denizin sesiyle uzuun bir soluk alıp..

aklını yitirmiş olması gerekmez miydi zamanın
yorgunluktan sahile vurması 
ayaklarına dolanıp yosunların..

bergamutlu o çay
o balkonun aşklanan yaprakları.

u ç u p gittiğinde martılar maviye
infaz edildiğinde istiridyeler incileri sökülüp karınlarından
nasıl nefes alırdı başlayan "o güzel" gün 
bulanık bir mahcublukla...bb