Dikiş Tutmuyor Kalbimin Yamaları

Hüznü bulutlara giydirdiğimden beri

Keder yumağı

Ve elbette ağulu  şiirlerim.

Ne vakit sen geçsen

Kalbimin kapılarından

Üzgünüm

Artık buralar yokluğuna alışkın

Yalnızlığa mütevelli…

Aşkın pılını pırtılını topladım sonunda

Vazgeçtim dört mevsim boyadığım gözlerinden

Sana doyamayan güneşe

Sırtımı döndüm

Yüzümde can kırıkları

Üzgünüm

Bilirsin hep üzgün olurdum yokluğunda…

Kalbime işlediğin

Nasırlı sözcükler bile kanıyor

Sahipsiz içimde ıstıraplar

Baharı özlemeyen umutlarda

Zemheri kuşanıyor yakarışlarım

Üzgünüm

Anlamadın sevdamızı fişlediğini…

Gezgin düşlerin sarmacında

Ustalaştı kelimelerin

Sevdayı unuttuğunu hatırla

Hani kölesi olurum dediğin

Üzgünüm

Susabilmek yazmıyor fıtratımda…

Duaların dilini sadece Allah bilir

Sızılı bir feryat bırakıyorum mısralara

Kapattım kapılarımı artık aşka

Ağustosun koynunda uyuyorum

Kimse duymasın isyanlarımı

Üzgünüm

Dikiş tutmuyor kalbimin yamaları…

Âdem Efiloğlu