önümüzde deniz arkamızda ateş

açılan denizler serinleşen ateşler biziz 

ateş bizde…deniz bizde zeynep 

bak nihan bakışlı şebnemler oynaşıyor rüzgarda 

yapraklar ki, bahar kadar taze

işte bu yüzden elvedalara alışmalıyız

avuçlarımızın içinde tuttuğumuz eski bir yangın

kaç kez tükenmişliğin kızgın ateşine salınırız

içimize gizlenmiş gizli öfkelerin bağ bozumu zamanı belki de… 

olası bir düş yaşamı değil bu zeynep

yeniden nefes almalar

bu yüzden işte yeniden nefeslenmeler 

mutluluk vadeden yollar var önümüzde 

büyüsü sarıp sarmalar bizi 

tozpembe bulutların üzerinde 

kaderlerine terk edilmiş gibiyiz zeynep

bu yüzden işte yalancı umutlar

bazen de hayallerimiz yıkılır aldığımız haberle

çarpar gideriz delip geçmek istercesine kapalı olan tüm kapılardan

yüreğimizin içi alev kızılı

korkularına sürüklenen bir zaman kesimi bu olsa gerek… 

bir başka alışkanlıklar edinmişiz biz zeynep

galiba bir değişim için başkalaşıyor ruhumuz 

işte bu yüzden değişiyor renklerin görüntüsü 

içimizde garip oluşumlar

zamana alışılmadık zeynep

mekan alışıldık ,ölüm ve aşk

terekisinde buhardan karanfil tütsüleri 

bu yüzden doğduk işte bu yüzden bittik 

izin verilmiyor mutluluğa kavuşmamıza zeynep

bir nebze yanında kalmamızı sağlayacak kadar

bir nebze kelebeğin kanatlarının öpmesine bizi,

bir nebze yüreğimizin ışıtmasına çiçekleri

işte bu yüzden izin verilmiyor 

yıldızımızın doğmasına bir düşün göklerinde 

dünyaya açılan kapı bir damla sudan ibaret 

bütün tecelli denizleri, bütün aşk fırtınaları da

bir damlada dalgalanıp çırpınıyoruz zeynep

suya bırakılan bir damla kan gibiyiz 

işte bu yüzden renk renk desen desen dağılıyoruz 

düşenlerin ilki biz değiliz

kalp acısını unutamayan ilk biz değiliz zeynep

canımıza batan diken belli ki hiç çıkmayacak

hep bir yanı hep yaralı kalacak kalbimizin

kaybetmişiz o kadar çok kaybetmişiz ki 

işte bu yüzden kaybedecek hiç bir şeyimiz yok

redfer