Mayalanıyorum Gözyaşlarımla

geceleri gecelere düğümledim

karanlıkları karanlıklara ekledim

güneşi sildim göğümde

ay’ a izin verdim

yıldızlara perde çektim

en koyu yalnızlığımı yaşıyorum

ve mayalanıyorum gözyaşlarımla 

demleniyorum kimsesizliğimle

hüznümden yorgan yaptım

çektim üstüme, taştan da yastık 

yokluğunu çektim gözlerime rastık diye

hasretini çektim içime doya doya 

ne yana dönsem kırık bir kaburga gibi 

batıyor yüreğime sensizlik

kanatıyor yalnızlık,

 ağırtıyor çaresizlik 

bu kadar mı aşinayız hüzne

gözyaşları bu kadar mı taze

kalp bu derece mi sancır

sol yanımdan sökülürcesine

yaşarken ölürcesine 

çürürcesine

dururcasına