Ah Minel Gülü Aşk 3

Ey sevgili;

Saat geçiyor, günler geçiyor, takvimler eskiyordu.

Her ders arası, her okul çıkışı ardın sıra bir serseri geziyordu.

Hani yüzünde;

Sensiz geçen günlerin, saatlerin, dakika hatta saliselerin çizik olduğu

Ve ardın sıra attığı her adımda

Yârin ayağının tozunda gülümseyen bir çift göz.

Ne sana karşı bir yanlışım oldu

Ne de adının geçtiği yere gönül koydum bilesin.

Tek isteğim “O da benim bir aşığımdır” demendi.

Sahi ya sende benden söz ettin mi birilerine.

Adımı o bal dudaklarınla andın mı hiç.

Tarif ettin mi beni sırdaşlarına.

“Hani var ya her sabah okula giderken ardım sıra usul usul yürüyen,

Hani gözlerini aşkın hüznü bürüyen

O içli, o dertli, o elemli çocuk var ya işte o” dedin mi?

Adımı adının yanında hiç telaffuz ettin mi?

Araba plakalarında ikimizin baş harflerini yan yana getirdin mi benim gibi.

Ya doğan güneşe;

“Sevgilimin ışıklarını çalma” diyerek haykırdın mı?

Bir fırtına sonrası aniden yağan yağmurla gözyaşlarını yarıştırdın mı?

Ah sevgili sen bilmezsin sensiz yaşamayı, sensiz nefes almayı.

Ah Kelkit, can Kelkit, canımı, cananımı alan Şehr-i Kelkit.

Yükledin hayatın en ağır yükünü sırtıma hamal eydin beni.

Bağladın gözlerimi de dünyaya ama eyledin beni.

Sevgilinin bütün eksiklerine yama eyledin beni.

Söyle söyle bir ahu gözlüye neden tama eyledin beni.