Hasbahçenin Gülü Öğretmen

İlim meclisinde başköşe senin

Şanlı bayrağımın al'ı oldun sen

Dolunay misali, aydınlık yönün

Sevgi kovanının balı oldun sen

İlim kapısının anahtarısın

Gönül kovanında ana arısın

Halaysın, horonsun, ata barısın

Meyveli ağacın dalı oldun sen

Kıymetin büyüktür Hakk'ın katında

Tavırların hoştur, sevgi tadında

Dosdoğrusun, hile yoktur zatında

Darda kalanların eli oldun sen

Karanlığımıza doğan güneşsin

Zemheri ayında yanan ateşsin

Anasın, babasın, kardeşsin, eşsin

Aşılmaz dağların beli oldun sen

Gönül bahçesinin gülüsün ey can!

Yürek devletinin ilisin ey can!

Susmayan kopuzun telisin ey can!

Memleket aşkından deli oldun sen

Körpe bir damlasın, ummana gebe

Söylediğin her şey kulağa küpe

Coşkun bir nehirsin; aştın dağ, tepe

Sağırın, dilsizin dili oldun sen

Ne varsa görürsün gönül gözünle

Ağı bala döner bir çift sözünle

Cana can katarsın şehlâ gözünle

Hasret ateşinin külü oldun sen

Bilgi, hikmet sende; alan kazanır

İlim kapısısın, çalan kazanır

İrfan deryasısın, dalan kazanır

Menzile gidenin yolu oldun sen

Mevsimler içinde yazsın öğretmen!

Şairin dilinde sözsün öğretmen!

Hakikate giden izsin öğretmen!

Hasbahçenin gonca gülü oldun sen

                        M. NİHAT MALKOÇ