Son Durak

          Zambaklar pembe pembe giyinirdi bahar akşamlarında
          Kuşların sesinden anlardık doğanın uyanışını
          Bülbüller kederliydi gecenin arzusuna
          Hatıralar bir baharla uçup karışmış seher rüzgârlarına
          Derinden bakardım hep deniz mavisi gözlerine.

          Hüznümü, gözyaşımı gecenin karanlığına gömdüm
          Gülün yapraklarında ilkbaharı bekledim
          Bir damla gibi kumsala düşen yalnızlığım
          Nehirlerin gözyaşını topladım avuçlarıma
          Kumlar set örmüş kıyısında denizin inci tanelerine.

          Güneş kadar sıcak, sevişmeye yorgun ve aç
          Esiyor saçlarına serinliğini yeniden bir ağaç
          Bulutlar küsmüş artık, dökmüyor gözyaşını mevsimler kurak
          Gemi demir attı bu limana,burası artık son durak.

          Nuri Dağdelen