Sonu Olmayan Şiir

Sonu Olmayan Şiir

Kısa sürdü bu rüya... Uykusuz bir acının içinin geçmesi  ya da güzel bir özlemin iç geçirmesi gibiydi... Olmayacak bir şeye, olmadığı için kızabilir misin? Gece siyahına gönül verdin diye sabaha küsebilir misin? Elimizde olmayan şeyler dilimizden düşmüyor bazen, dilimizin ucuna takılanları söylemek de elimizden gelmiyor. Keşke diye başlasam soğur muydu yüreğin, çünkü diye bitirsem ikna olur muydun? İhtimal bir seçimden ibaret, ayrılıksa bir tercih. Biliyor musun yaşanan o kısacık anlar bile, beni anlar olmuştu... Kendimden kaçarken kendimi bulduğum zamanlar olmuştu.  Tam diyecektim ki, nerdeydin bu zamana kadar, hangi yolun çıkışında bekledin? Bana yazılmış bir duyguyu hangi duygusuzda tükettin, bana bakacak gözleri hangi tavana hapsettin? Tam diyecektim ki, kaba bir hüzünle ayrılık aldı sözü ağzımdan... 

Aşina olmadığım acılar değil bunlar, hasret tanır beni, özlem tanır. Sözlerim ikna olmuş çoktan, çabası boşuna hislerimin, yollar tanır beni, uçurum dipleri tanır... Yarası bile yarım kalmış bir adamı, yarısı yaralanmış birine nasıl çevirdin sen? Aklına gelmedi mi hiç, güveni güvelenmiş, vuslatı ertelemiş bir yüreğin vebali, korkmadın mı ahından hevesi kursağında kalmış bir sevdanın?

Sahi, nerde düşürmüştün hayallerimi, nerde düşünmüştün ilk olarak kavuşmama ihtimalini? İlk cümlesi neydi sonu olmayan bu şiirin, son sözü neydi? Gecesi yok muydu düşlediğin mehtabın, ay ışığı yok muydu? Kavuşanı yok muydu, karışanı çok olan bu hikayenin, bir kahramanı yok muydu kurtarılmayı bekleyen kalbinin? Peki güzel gözlüm, Allah'ın yok muydu, yarattığına yar olanı, bir yalana değiştin?

7/11/16

#ahmetçabuk