Adanada Eylül Akşamları

Eskimiş anılardan dimağlarda kalan son tat; hüzün

Sessizliği çağırır düşünceler anlamsızdır sözün

Adana’da Eylül akşamları bir mevsim kadar uzun

Ansızın ulaşacak zaman takvimlerde son yaprağa

Ömrün son demindedir belki arzular çıkmaz sabaha

Mısra mısra dillenir yürekte biriken bunca sızın

Ulaşacak zaman takvimlerde son yaprağa ansızın

Daha dün gibi sanki belki daha eskilerden kalan

Serinlik taşınır vaktiyle adımlanmış sokaklardan    

Eylül Akşamlarını hatırlatır bir nefes dostlardan

Çam kokusuyla hatırlanan sevdalardan kaç isim var

Kaç hazan daha böyle rüzgarlarla savrulur yapraklar

Gönül arzuladığı hazzı bulur böyle kaç akşamdan

Kaç isim var çam kokusuyla hatırlanan sevdalardan

Akşam olur güneş çekilir günden gölgeler silinir

Sandalyeler kapı önünde demli çaylardan içilir

Eylül Akşamları ince fasıldır ömürden, geçilir

Ah! O ud sesi içimde titreşir zalımın telleri

Gurbet türküleriyle alevlenir ayrılık günleri

 “Uzaktan göründü benim dağlarım” der udi içlenir

Ah! O ud sesi zalımın telleri içimde titreşir         

Ne çare ki faniyiz eski dostlardan şimdi kimler var

Naif bir teselli uzak şehirleri bağlayan yollar

Eylül Akşamlarında içimizde hep bir çocuk ağlar

Genç uyandığımız o sabahlar bir ömür uzak bize

Asude günlerden sanki bir nefeste ermişiz güze

Ömrün ikindisinde kimine kaderde yalnızlık var

Bir ömür uzak bize genç uyandığımız o sabahlar

O günlerden en yaralı hatıra çok sevilen yardır 

İçimizi titreten çam kokusu sinmiş şarkılardır

Eylül Akşamları uzun yazdan kalan en son selamdır

Belki yakın bir vuslat daha vardır üzülmesin dostlar

Ruhları tarifsiz duygularla doldururken Sonbahar

Yorgun gönüllerde bahara uzanan bir umut kalır

Üzülmesin dostlar belki yakın bir vuslat daha vardır

Şubat-2017

Adana