Sevdanla Yorgun

Sevdanla Yorgun

Açıldık ufka hayalen, sonsuz arzularla

Bir ummana düştük fırtınalarda yelkensiz

Gel bahtım uçarak gel ki nurdan kanatlarla

O nur ile çözülsün sırlar içindeki giz

Tahammül son kertesinde yeis vurgunuyla

Peşinde koşmaktan yorgun düştük sevdanla biz

Hallerden hallere girip ayak sürçmelerle

Seninle uyuyup sana uyandık çaresiz

Aşk kısırdı, gönlümce sana yakın olmakla

Gül koynunda bülbül bile ötmedi gayretsiz

Gönenmek vardı ışıldayan gümrah çehrenle

Yollar uzadı kuyular derinleşti sensiz

Yalnızlık an be an büyür dar sokaklarında

Kimsesiz yolun garip yolcusu bir biz miyiz

Bulsa beni, bir kuş kokun taşır kanadıyla

Öyle bir mecradayım işte yurtsuz ve yersiz

Sis gibi dağılır hüzün ya da kaygılarla

Artar bir yanımız bir şeylerden eksiliriz

Gözyaşı taşır da Süreyya'dan, bulutlarla

Bazen Poyraz bazen de Meltem olur eseriz

Uzun bir nefes al sevdiğim hatıralarla

Say ki derelerde açmış iki dal Nergisiz

Dağlar aşmışız rüzgarla uçan kokumuzla

Birbirine eklenmiş hayatlarla ikimiz

Üstümüzden mevsim diye geçen zamanlarla

Her devran biraz daha bir daha tükenmişiz

Savrulmuşuz diyar diyar yeni tohumlarla

Bir yar kenarında özgür, yeniden bitmişiz

Gel, yitmeden üstümüzde bir yığın toprakla  

Nefes almak marifet değil sevmekle biziz

Doğarken başlamaz sevgimiz bitmez ölmekle

Zamanın hiç bitmediği yerde beraberiz