Yolculuk

Bir yolculuktur hayat.Ne zaman,nerede,ne şekilde olaylarla karşılaşacağımızı bilmediğimiz bu yolculuk,doğumla beraber başlar.En başta duyusal anlamda,güven duygusunu edinmekle başlarız.Kimimiz bu dönemi olumlu,kimimiz olumsuz geçiririz.Tabii bunda anne babanın rolü en önemli faktördür.

Yaş ilerledikçe her bir insan kendince bir hayat görüşü benimser.Ergenlik ve sonrası ise hayatın geri kalanında yaşayacağımız hayatı yavaş yavaş belirlediğimiz yıllardır.

Çocukluk yıllarında hayat bir ilkbahar mevsimi gibidir.Bu zamanlarda yolculuk yaparken,neşe,mutluluk ve dünyayı güzel betimleme benliğin temelinde yer alır.

İnsanoğlu hayatı doyasıya ve anlamlı yaşama arzusundadır.Dünyada var olduğumuz süreci,anlamlı ve dolu dolu yaşamak isterken,bazı noktalara takılı kalırız.Bu yarım kalan ya da zihinde bir ukde bırakan olaylar ise var olan güzelliklere odaklanmaktansa geçmişe takılı kalıp günü ve geleceği görmemizi engeller.

Güneş doğduğu zaman her yeri aydınlatır.Bir sıcaklık bir canlılık katar.O olmazsa yeryüzünün tam anlamıyla tadına varamayız.İnsanın da kendine ve etrafına yaptığı en güzel katkı pozitif ve iyimser bir tavır sergilemesidir ki;bu da hem kişinin kendini,hem hayatını hem de çevresini etkiler.

Dünyayı mutlu ve yaşanılır bir yer kılmak istiyoruz.Ancak bu,bazı zamanlarda sadece sözde kalıyor.Fiiliyata dönüştürmek ise bizim elimizde.Kendi mutluluğumuz en yakınımızdan başlayarak yavaş yavaş genişleyecektir.Çünkü mutluluk bulaşıcıdır.

Yolculuk esnasında kimimiz sürekli arkada kalanlara takılı kalır;kimimiz ise karşımıza çıkanlara bakarız ve onlari keşfetmeye,anlamaya çalışırız.

Yaşantılar duyguları,duygular düşünceleri,düşünceler davranışları,davranışlar da yaşayacaklarımızı belirler.

Bugünün kıymetini bilip değerlendirirsek,geriye takılı kalmaz;önümüze daha iyimser bakabiliriz.Dünyayı karartan da,dünyayı aydınlatan da insan ve insanın düşünceleridir.Huzur dolu ve umut dolu bugünler ve yarınlar yaşamak ümidiyle...