Seni Düşünmüyorum Daha

seni düşünmüyorum artık

bu bir ültimatomdur verilmiş

bir resttir çekilmiş benden sana

bir gemiydin battın gözümün kara sularına

aklıma bile gelmiyorsun,  

adın neydi sahi, hatırlamıyorum

gözlerin hangi renkti, sesin nasıldı

ellerin ince miydi bilmiyorum

ne kadar görüşemedik hep bir bahanen oldu

sevmeye hiç bu kadar mazeret üretmedin

uzak durmayı istedin,  soğuk kalmayı

belki de sesimi duymayı istemedin, yüzümü görmeyi…

seni düşünmüyorum artık

göğe bakmıyorum turgutça

dağı kazmıyorum ferhatça

çölü aşmıyorum mecnunca

hasretinden prangalar da eskitmiyorum ahmet arifçe

nazımca sevmiyorum seni daha

seni düşünmüyorum artık

en sevdiğin makarnayı mesela

merak etmiyorum daha

en sevdiğin tatlıyı, içtiğin çayı

ne yaptığını, nerede olduğunu ,

kimlerle konuştuğunu

artık düşünmüyorum seni düştüm kendimden

ne kadar umurundayım allah bilir

maaş gününde borcunu ödeyen bir memur gibi

tertemiz bir sayfa açtım kendime

sensiz olamazdım bir an bile

nefessiz kalır zannederdim kendimi

seni görmek için bahaneler üretirdim

sesini duymak için seni arardım

evinin önünde geçerdim habersizce

bir hazan mevsiminde sararmış yaprak olur

düşerdim ayakların altına

seni görebilme ihtimali dahi mutlu ederdi beni

bu şehirde yaşadığın fikri

aynı havayı soluduğumuz zikri…

en bahtiyarı ben olurdum bu dünyanın

nasıl da küçük şeylerle avutmuş

mutlu olmuşum meğer

haberin var mı benden

seni düşünmüyorum artık

en sevdiğin çiçeği,

en sevdiğin şarkıyı

sahi hakikat miydin sen

yoksa hayal miydin

ne hazin bir aşkmış benimkisi

peşinde koşmuşum deli gibi içinde olmadığım bir kalbin

fikri bile olamadığım bir aklın ardından sürüklenmişim

safça ve masumca sevmişim

olmayacak bir duaya amin demişim

seni düşünmüyorum artık

bu şiirimi yazılmamış say.