Gölgeler

Tutsak gönlümün kaç baharı geçti sensiz
Ucube hayaller içinde yarınlara bakarak
Vesikalık rüyalarımı çerçeveye sığdırıp
Sınırlarımı çizdim gözlerine dalarak
Birkaç gölge oyunundan ibaretti aşkımız
Var olmayan cismin gölgesi olmaz belki
Fakat isterdim aşkın gölgesinde seninle olmak

Uzanan gölgeler geçiyor şimdi önümden
Hiçbiri sen kadar asil değil
Hani tutsam birinin elinden
Üşüyor ellerim, düşüyor yere
Hiçbiri senin gölgen gibi değil
Huzur bulduğum,
Sığındığım,
Karaltısına saklandığım...

Oysa ne çok isterdim
Ay'ın suya düşen gölgesine benzemeni
Saf, duru, ak ve parlak
Herkesten farklı olurdun
Belki de sadece benim farkım olurdun

Şafakta parçalanırken gözlerim
Gün batımı ile yeniden doğardım
Tüm gölgeler kaybolup da
Senin gölgene erişince
Her suya dalışında
Ak ve parlak doğardın gönlüme
Ama sen ne Ay'sın ne de gölgesi

Gölgeler
Tutun ellerimden
Bundan sonra ne yar var ne gölgesi
Öyle uzağıma düştü ki
Tutamaz ellerini, elimin gölgesi