Sana Yazdım

Sana yazdım!
Sen yokken en güzel şiiri,
Adın yaşasın diye beklettim.
Gök kubbenin altındaki.
ölümsüz iksiri
Nereye nasıl koyacağım bu hikâyeyi.
Bir Yusuf misali.
Kör kuyuda beklerken çöl kervancısını,
Hüznünü eleyen güneş gibi…
Sen bir sultansın, sevenlerin kul;
Aslanpençeli bir sevgili gibisin
Hüzünlü aşk kölelerine

Gizli gizli ağlayan gözlerindeki uykular,
Rüyada sevgiliyi sayıklarken,
Sana bulutların toprağa olan kokusunu,
Ilık akşamlardan esen rüzgarın mırıltısını,
Aşk sohbetlerinde konuştukça eriyen hasreti,
O anda bilseydin!
içimde ateşin suyu nasıl yaktığını.
Sessiz bir fırtınanın beni
Sensizliğe sürüklediğini,
Adın anıldığında bedenimdeki hummalı titreyişi,
Yalnızken sana söylediğim matemli şarkıları,
Zamanın hecelere nasıl yenildiğini,
Bilesin diye yazdım…..

Hüzünlü bir sonbahar gecesinin yüzündeki acısını,
Kaçamak buluşmaların ihanet kokan çığlıklarını,
Tanrısal sevginin çekici ilhamını,
Âma bir dervişin içindeki duanın kerametini,
Aşk kölesinin kabul edilmez itaatini,
Nasıl anlatsam diye yazdım.

Gözlerimin baygın, dilimin lal kesilmesini,
İçimdeki aşkın
şaha kalkan atlar gibi olduğunu,
Gönlümün senin için hala asil durduğunu.
Renkli arzuların riyakârlığından,
uzak olan nefsimi
Şehvetin en oynak cilvesini görmediğimi.
Senin hayalinin hala beni kuşattığını
Hatıralarının kül tutmadığını.

Durduğum kulübenin.
Yanan ışığı olduğunu
Bir zindan mahkumu gibi,
loş ışık altında seni düşlediğimi
Adının taşsız ve isimsiz olmadığını.
Bil diye yazdım.
Seni unutma ihtimalimin bile olmadığını
Hala sana yandığımı
Bunları sana ihanet edemediğimi 
Duy diye yazdım!
Nasıl bıraktıysan öyle.
Hep on yedi yaşında kaldım.
Hala iki değil yalnızım
Seni tekrar tekrar yaşadım.
Ve yaşadığını bil diye yazdım.

Abdurrahman ÖRNEK