Unuttun

UNUTTUN

Bahar güneşi gibi doğdun yorgun kalbime;

Kıştan çıkmıştım yeni üşüyordum, ısıttın;

Koskocaman aşk oldun, geldin sığdın kalbime;

Derin yalnızlıklara düşüyordum ki tuttun.

Gözlerine baktıkça aşkın şavkı yansırdı;

Yaşananlar benimle toprak olacak sırdı;

Senden uzakta geçen her saniye asırdı;

Öyle uzaklaştın ki beni elle bir tuttun.

Bir zaman yaşananlar aşkın en şaheseri;

Kalp bu aşkla yazdırdı en şaheser eseri;

Sebepsiz kaybolmanın ne zamanı, ne yeri;

Sesinin bana nefes olduğunu unuttun.

Ayrılık rüzgârları belirince enginde;

Coşari’nin gözünde yaşlar akşam renginde;

Gönlümden dökülenler bir şiir ahenginde

Sana doğru akarken, sen deryayı kuruttun.

İbrahim COŞAR