Aşkta Ölüme Boyun Bükermiş

Güneşin yakışını bedenimde hissettim

Başım dönüyor yine malum Eylül sabahı

Başım önümde yarin kokusuna hasretim

Kalbimi telkin ettim, bulamadım felahı…

Goncaya düşmüş çiçek, toprakta yapayalnız

Etrafında çimenler bakıyor arsız, arsız

Yel sallıyor inatla bırakıyor kanatsız

Geçer yanımdan canlar vermez selam sabahı!

Son kez gördüğümde yar elde baston gidiyor

Uzaklaştıkça yok oldu dünya ömrü bitiyor

Ölenle ölünmüyor hayat devam ediyor

Gözümde yaşlar, dilde tekerlemeler, ahı!

Her an heyelan düşer nefes aldırmaz hali

Canım yanıyor düştü bir kor, üstümde dalı

Bir tarafım yeşilden köşe, diğeri çalı

Halimi gören olursa, çeker dururlar vahı...

Toprağında goncayım, yine yalnızım sensiz

Görmedin mezarımı durur nasıl özensiz

Üstümde gezinirler kaldım artık yarensiz

Aşkta ölüme boyun büker yoktur izahı!

Saffet Kuramaz