Bedenimi Tavaf Eden Sızılar 4

Beynimde ki sarkaçlar, devinimini yaparlarken ara ara çarpıyor fikrimin duvarlarına. Aman Allah'ım bu nasıl bir ağrı? Sanrısal düşünceler içinde kayboluyorum. 

Yok oluşumdan doğan bir hayat var, sevinçlerim dünyadan gökyüzüne ayrılmış, acılar ise ömürlük gölgeme yapışmış. Bak şu yağmurlar, bak bu deniz, bak yüreğimde ki solan çiçekler, bak acılarımdaki su damlaları, bak yalnızlızlık... 

Doluyum ama taşamıyorum mutluluklara, gittiği yeri bilmeyenler gibiyim.

Yeryüzündeki silinmiş bir kavimin son savaşçısıyım ben ve öleceğimi bildiğim halde hâlâ yazıyorum, yokluğundaki sızıyı.

Çiziyorum boşluklara yüzünü, dedim ya boş boş oturamam ben. Yemeliyim, bitirmeliyim gücümü o zaman belki son bulur, bendeki yerin.

Gariplikten gelip, garipliği doldurmaya çalışıyor yüreğim. Sesi çarpıyor, kendi içinde kendine. O kadar boş, o kadar senli sensizim. Bu sızı yakıyor bedenimi. Damarlarımda ölen mutluluk pıhtılarına cenaze töreni düzenliyor hüznüm. Ne kadar tuhaf değil mi? Hüznüm bile yas içinde ölen mutluluk pıhtıları için. Acınılası bir haldeyim. Ama vakitli gelen sonsuzluk, vakitsiz huzurdan iyidir boşver sen;

Boşver!!!

Nede olsa yitip giden benim gülüşlerim...